Rouw is het gevolg van verlies. Het verlies van je eigen kind, voor of na de geboorte, doet je fundament schudden. Alles wat zeker leek is niet zeker meer. Alles wat je dacht te weten is nu een grote twijfel. Je verstand is verbijstert en probeert de dood een plaats te geven. In je hart voel je de verdoving, de stekende pijn of het schrijnende schuren als zout op een open wond. De pijn kan zo groot zijn dat je fysieke klachten of psychische klachten krijgt.
Je voelt je opgesloten in dit gekmakende gevoel, je zou willen vluchten: in de slaap, je werk; T.V kijkend; drank; of andere verslavende middelen, maar het leven gaat door. Je moet wellicht weer werken, je hebt een gezin, een kind, een partner die je aandacht en aanwezigheid vragen. Je weet het, maar je kunt dat in deze fase maar moeilijk opbrengen.
Rouw wordt na verloop van tijd zachter. Het leven is definitief anders en vergeten doe je je kindje, of het nooit kunnen krijgen van kinderen niet. Soms zijn er dagen dat het gemis weer voelbaar pijnlijk is. Iedereen beleeft rouw op zijn eigen manier. Maar je kunt je verlies doorleven en weer lichtpuntjes in het leven zien.
Het kan ook anders verlopen, dat heet dan gecompliceerde rouw.